5 Ekim: Bugün var
edildim. Buradayım. Varım. Müthiş bir duygu bu.
Var olduğumu henüz annem ve babam bilmiyor.

Bir elma çekirdeğinden bile küçüğüm. Ama ne de olsa, ben benim.
Varım ye! Bu bana yetiyor. Henüz bedenim belli belirsiz, yüzüm yok
ama, varlığımı ve benliğimi hissedebiliyorum. Bir kız olacağım ve
baharda çiçekleri seveceğim.

19 Ekim: Biraz büyüdüm. Kımıldamam mümkün değil. Annem henüz
farkında değil ama onun kanıyla besleniyorum. Kalbini dolaşıp
gelen sımsıcak kan bana geliyor. Beni sevecek bir kalbin
kıpırtılarını şimdiden hissediyorum. Annem beni çok sevecek. Annem
için güzel bir sürpriz olacağım.

23 Ekim: Hiç göremediğim bir el ağzımı biçimlendirmeye
başladı.
Dudaklarımda onun dokunuşunu hissediyorum. Bu "el"in dokunduğu
yerler dudağım damağım oluyor. Düşünün bir yıl sonra bu elin
dokunduğu yerde tebessümler açacak, güleceğim. Dudağımdan ve
dilimden sözler dökülecek. Herhalde önce "Anne!" diyeceğim. Anne
duyuyor musun beni? Seninle konuşacağım. Sana güleceğim.
Kimilerine göre hâlâ daha var değilmişim. Nasıl olur? Varım ve
gülücükler sunacak dudaklarım da olmak üzere ye. Hem sonra bir
ekmek kırıntısı ne kadar küçük olursa olsun yine ekmektir. Öyle
değil mi anneciğim? Ah bir konuşabilsem!

27 Ekim: Bugün pek mutluyum. İçimde tatlı bir kıpırtı başladı.
Artık bir kalbim var. Kalbim atmaya başladı. Hayatim boyunca böyle
atıp duracak.
Sevgilerle dolduracağım kalbimi. Tıpkı anneminki
gibi... Annem bedeninde iki kalbin birden atmaya başladığını
bilseydi ne kadar sevinirdi! Duyuyor musun anne?

2 Kasım: Her gün biraz daha
büyüyorum. Kollarım ve bacaklarım da biçimlenmeye başladı. Hele
bir büyüsün kollarım bak nasıl kucaklayacağım seni anneciğim. Su
ayaklarım da tamamlansın da, beraber çiçekli bahçemizde yürürüz.
Belki birlikte okula gideriz.

12 Kasım: Ah evet. Bunlar, bunlar ne kadar sevimli ve küçük
şeyler. Aman Allah’ım parmaklarım da çıkmaya başladı. Bunlarla
çiçek toplayacağım, annemin elini tutacağım, kalem tutacağım.
Belki de güzel bir şiir yazacağım. Anneciğim, orada misin?
Ellerimi ellerinin
arasına koymak için sabırsızlanıyorum.

20 Kasım: Oh, nihayet.. Annem doktora gitti. Burada olduğumu
öğrendi.. Yasasın! Doktor teyze özel bir cihazla gördü beni.
Ültrason diyorlarmış. Resmimi bile çekti. Sevinmiyor musun
anneciğim? Seneye kalmaz kollarının arasında olacağım.

25 Kasım: Artık babam da burada olduğumu biliyor. Fakat henüz kız
olduğumun farkında
değiller. Onlara sürpriz yapacağım..

10 Aralık: Bugün yüzüm tamamlandı. Artık iki güzel gözüm, bir
küçük burnum, dudaklarım ve yanağım var. Anneme benziyorum galiba.

13 Aralık: Artık çevreme bakabiliyorum. Etrafım çok karanlık ama
olsun. Yine de mutluyum. Yasıyorum ve varım. Kısa bir süre sonra
gün ışığını görebileceğim, renkleri ve çiçekleri tanıyacağım.
Rüyamda gördüm. Dünyada gökkuşağı diye bir şey varmış.. Onu çok
merak ediyorum.. Anneciğim, babacığım sizin yüzünüzü de göreceğim.
Tanışacağız.. Mutlu olacağız. Gülüşeceğiz..

24 Aralık: Kulaklarım daha iyi duyuyor artık. Anneciğim, senin
kalbinin seslerini duyuyorum. Benim kalbimin atışlarını da sen
duyabiliyor musun? Hatta sesini bile tanıyabiliyorum. Sesin ne
kadar tatlı. Hiç duymadığım bir şey bu. Güzel ve sağlıklı bir kız
olacağım. Kollarında uyuyacağım, yüzüne bakacağım, o tatlı sesini
dinleyeceğim. Benim için ninni de söyleyecek misin anneciğim? Sen
de beni özlüyorsundur mutlaka. Beni koklayacaksın.. Çok
seveceksin,
değil mi?

28 Aralık: Anne burada bir şeyler oluyor. Doktor abla neden mutsuz
bakıyor böyle... Sen acı çekiyor gibisin. Kalp seslerin değişti...
Sustun. Benimle niye konuşmuyorsun anne? Anne. Anne. Anneciğim.
Yüzümde soğuk bir şey hissediyorum. Anne, yüzümü parçalıyorlar...
Anne bir şeyler yap. Anne. Kolumu çekiyorlar anne. Canim yanıyor
anne... Anne. Ayaklarımı parçalıyor bu şey anne... Beni sana
bağlayan damarı kopardılar anne. Anne kalbimi parçalıyorlar.
Anneciğim. Anne. Anne. An.

Ah! Kürtajınız tamamlandı hanımefendi. Geçmiş olsun !..


alıntı...

saoll

 

daha öncede okumuştum feci bişe

ya insan nasıl kıyabilir?????*