Ela Bir Güz

Kayıkları taşıyor martılar
Dalga ve yakamozları
Uçuyorlar denizin bittiği yerden
Gagaları çiziyor suları
Kanat vuruşlarıyla oyuluyor iskele
Kaleiçi güz uykuları

Bir çiçekle uçuyorlar
Kokmuyor solan taç yaprakları
Ah unutuldu
Hoş bir adı olacaktı

Boyunları büküktür selvilerin
Uça kona kumrular
Bulutları saçılıyor gül işlemeli
Ezberde evler bahçeler
Kızların sessizce büyüdüğü sofalarda
Güneş serilip üşümeli

Bir çiçekle uçuyorlar
Kekre miydi acı mı
Ela bir adı olacaktı

Uğruyor bağ arasına
Dallara çamur getiren incir kuşları
Sürme çekiyorlar usulca
Gökyüzünün mavi donuna
Çocukların bakışlarıyla olgunlaşan
Üzümleri aşırmaları

Bir çiçekle uçuyorlar
Kokmuyor solan tomurcukları
Unutuldu ah
Hoş bir adı olacaktı

Musa Öz

Güz

I
Anaların giyimi kuşamıdır güz

II
Sevda koksa güleç rüzgar
Bağbozumunu hatırlarım
Yangındır menevişin güney üzümleri
Bir damla gözyaşı
Reçine kokar derisi

Güz hüzündür
Ölmektedir tanrıçanın sevgilisi
Güz büyüdür
Aşkların temeli

Giremem derelere ölü yapraklardan
İçli şarkılar söylerim
Serince ve yanıktır güz armudu
Aylak uçar incir kuşları

Bırak küfeleri elveda çek
Yüreğimizi del’etsek ne
Ah kıramayız derisini üzümün
Gel bağda buluşalım
Koşalım dağlara koşalım

Ayrılık dörtlükleri okusun arpacık
Sen sevdamızdan konuş
Görmezden gel doğan güneşi
Al giyinsin, güz kuşansın
Çocukluğumun sevgilisi

III
Güz yeli savuruyor da eteğini
İç giysileriyle dolaşıyor pamuk tarlası

Kızların dudak rengidir güz

Ergenlik çağıdır bu tarlalarda
Az aralasa göğüslerini
Çözülüp düşüyor beyaz gelinliği

Kapışıyor kuşlar menevişlerin
Kan kırmızı sutyenlerini
Üşür düşler dal arasında
Lekeli şalvarı mı unutkan kızın
Tarçın renkli dere taşları

Kızların eksilen şeyleridir güz

Musa Öz