Önce evlendiğimizde hayatın daha iyi olacağına inandırırız kendimizi...

Evlendikten sonra,bir çocuğumuz doğduktan ,hatta ardından bir tane daha olduktan sonra hayatın daha
iyi olacağına inandırırız kendimizi.Sonra çocuklar yeterince büyük olmadıkları için kızar, onlar büyüyünce de daha mutlu olacağımıza inanırız.Bundan sonra çocukların ergenlik dönemlerinde çocuklarla uğraşmamız gerektiği için öfkeleniriz.Kendimize,çocuklar ımız bu dönemden çıkınca daha mutlu olacağımızı,yeni bir araba alınca,güzel bir tatile çıkınca ,emekli olunca,yaşantımızın dört dörtlük olacağını söyleriz.Gerçek ise ;

"Şu andan daha iyi bir zaman olmadığıdır" Eğer şimdi değilse ne zaman ? Hayatınız her zaman
mücadelelerle dolu olacaktır.

En iyisi bunu kabul edip,her ne olursa olsun mutlu olmaya karar vermektir.en sevdiğim sözlerden biri Alfred D.Souza'ya aittir. Der ki ;

"Uzun zamandan beridir hayatın-gerçek hayatın- başlamak üzere olduğu izlenimine kapılmıştım.Fakat
her zaman yolumun üzerinde bir engel ,öncelikle erişmesi gereken bir şey , bitmemiş bir iş,hizmet
edilecek zaman,ödenecek bir borç oldu.

Sonra hayat başlayacaktı.Sonunda anladım ki bu engeller benim hayatımdı."

Bu görüş açısı mutluluğa giden bir yol olmadığını gösterdi.Mutluluk yoldur.Öyleyse sahip olduğunuz
her anın kıymetini bilin ve mutluluğu, vaktinizi harcayacak kadar özel biriyle paylaştığınız için
ona değer verin.Unutmayın,zaman hiç kimse için beklenmez.

Mutlu olmak için içinde bulunduğunuz "An"dan daha iyi bir zaman olduğuna karar vermek için
beklemekten vazgeçin.
Oysa mutluluk insanın boyu hizasındadır.
Unutmayın ;

"Yarın kimseye vaad edilmemiştir. "




Murathan Mungan